Bit of a vernacular change here at Tableau!. Below you can read an interview I've done with Condominium. They are a brilliant punk band from Saint Paul, Minnesota. Last month saw the release of their first LP called "Warm Home". Which gave me an idea of sending a few questions to the band over the old e-mailing system. Matt, the guitarist-vocalist of Condominium was nice enough to answer them. I beg the forgiveness of all Midwesterners for including North Carolina in their merry lot. Seems that geography is not my strongest suit.

Marek: Have there been any line-up changes in the history of the band? The singles have four names in the credits, but I've seen some footage of you playing live as a trio.

Matt: Yes, we started as a four-piece and I just sang. About two years ago our bass player Kim moved away, so I tarted playing bass in addition to singing. The "Warm Home" LP was the first recording of us as a trio.

Has the line-up change influenced the way you write your songs? How do you generally write a song - beginning from a riff, a lyric or just the general idea?

Not dramatically. In general we've been writing songs in a more collaborative way recently but I don't think it's because of the line-up change. When we first started the band I would usually have a whole finished song and then bring it to practice for everyone else to learn, but later when we started trying new things, we would spend more time working on songs all together and figuring out the best way to play something. Usually I have some general idea of how I want to structure a song, or some rhythm I want to use, and then work from there. I usually don't end up writing lyrics until after the music is all done.

How important are lyrics for you?

They are very important to me, otherwise I wouldn't sing. But the lyrics aren't the main impetus behind the band.

What is the main impetus, then?

We just want to write raging music that we will enjoy playing.

Would you describe your recording process? Is everything played in one take, do you use overdubs? Beginning from "Gag" there seem to be more tape-loops and playing with reversed sounds.

We usually record drums, bass, and guitar all together, then go back and overdub more guitar and vocals and whatever else we wanted to add. I think "Gag" was the only time we messed around with reversing sounds. That song was based around us adding lot of little details like that, but with most of our other stuff we are going for a slightly more live, natural sounding vibe.

Why did you decide to put 13 minute-long "Gag" single on seven-inch? It's my favourite of yours, but some people complained about the sound quality being sub-par.

When we were planning that record, we hadn't started thinking at all about putting out an LP of any kind yet, so none of us really considered it as an option. And I wouldn't want to put out a three song 12". It's true that the sound suffers a little bit from being squished onto a 7" like that, but at the same time those songs were supposed to sound blown out and distorted to begin with, so it doesn't sound wrong to me when I listen to it now. Also, it's a punk record!

I always found the photo on the cover of "Barricade" haunting. Where do you get the artwork for your records?

Most of our artwork has been stolen from books about performance art, like Fluxus, the Vienna Actionists, etc. Some of that stuff is okay but we got pretty lazy for a while. I am always worried that it comes off the wrong way to our audience, that people might take it too seriously. I prefer the collage stuff we've done.

My friend recently noted that some tracks on your LP sound like US Maple, would you agree with that? How did you end up recording such experimental stuff as "Why Be Something That You're Not" and the closing track?

I'm not really familiar with US Maple. I'm listening to them for the first time ever while writing this, so I can't tell if that's a reasonable comparison. Maybe a tiny bit. We all have fun trying new things. I'm guessing that a band like US Maple thinks of themselves as being very original and progressive, whereas we generally don't.

Whose laughter can be heard at the end of "Teeth"? Am I correct hearing subtle female vocals in the midst of "Under Glass"?

That laughter belongs to our friend Angie who helped us do some backup vocals on "Teeth" and "Life Is Amazing". She also plays bass with Joe in one of his other bands, Question. But the backup vocals in "Under Glass" are me, not her.

How did you end up releasing a cassette in a remote country of Poland?

Hubert from Blinded Records just sent us an email asking us if we'd be interested in releasing something with him. I think this happened shortly after recording the "Barricade" and "Gag" singles, and after all the studio magic we put on those records we thought it would be fun to do a live recording.

What are your plans for the future releases? Any chances for a singles collection?

We don't have any real plans yet, but we'll probably put out more 7"s sometime next year. We're just starting to work on writing new songs right now. I don't really like the idea of a singles collection, but who knows...

There seems to be a bigger number of Midwestern/Southern Canadian punk bands putting stuff out recently (you, Slices, Double Negative, the entire Vancouver scene). Would you see this as a new punk scene, or are we just living in interesting times?

I don't see it as anything new, no. Maybe there are more bands that are staying together longer and getting more international attention, but overall I don't think there are more bands now than at any other point. And it is all still based around the same punk scene that has existed for a long time. I'll also point out for accuracy's sake that Double Negative is not from the Midwest.

Would you recommend few albums that have been on heavy rotation for you?

Sure, here's what I've been listening to lately:
Limp Wrist - s/t LP
Harvey Milk - Courtesy and Good Will Toward Men
Dead Prez - Revolutionary But Gangsta
Nico - Chelsea Girl
S.D.S. - Digital Evil In Your Life
Pissed Jeans - Your Life Is Worth 7"

Is life really amazing?

Yes. That song title is not sarcastic.


End of the interview.

kolejna porcja płyt, które chciałbym sprzedać/wymienić. oddam tanio (choć w granicach rozsądku), chętniej wymienię na jakieś nieczęste płyty. i nie, winyle zdzisławy sośnickiej nie będą brane pod uwagę.

oferty ślijcie na mail:
rekomendacje@gmail.com

for all you english-speaking folk. here's a list of records i'm willing to sell/trade. for any offers hit me up on the e-mail above.
if you deem me untrustworthy, here's my ebay profile. http://myworld.ebay.pl/zbychomowca

CD:
Fiery Furnaces - EP (lekko uszkodzone pudełko)
Primal Scream - XTRMNTR
SubArachnoid Space - The Red Veil
The Goslings - Occasion (nówka, Not Not Fun)
Foot Village - Fuck The Future II
Destroyer - Destroyer's Rubies (nowa, w folii)
Avarus - Ruskeatimantti (tUMULt)
Dry-Rot - 3 Records On 1 (Parts Unknown)
Young Widows - Settle Down City (naklejka na okładce)
The Boom - Any Day of The Night
Turbo Fruits - s/t
Turbo Fruits - Echo Kid
Volcano! - Beautiful Seizure (nowa, w folii)
Birds of Avalon - Bazaar Bazaar (nowa, w folii)
Shearing Pinx - Poison Hands
Lifesmyth - Music For The Third Ear

7'':
Vivian Girls - My Love Will Follow Me (wydany własnym sumptem)
Dead Luke - Record One (Sacred Bones)
Sebadoh - Gimme Indie Rock! (picture vinyl, ręcznie numerowany)
David Copperfuck - Chalet Chalet (True Panther)
The Locomotions - She's Gotta Go (P. Trash)
Vagina Boys - s/t (Kenrock)
France Has The Bomb - World of Mirrors (Dusty Medical)
The Youths (zółty winyl, Criminal IQ)

LP:
Wicked Awesomes - Punk Holograms (mint, nigdy nie grany)
German Measles - Wild EP (Captured Tracks)
La Piovra - jednostronny picture disk (włoski hc punk, okładka powyżej)
Here Comes A Big Black Cloud!!! - Pompeii 12'' EP (w kopercie z płytą podłużna wkładka z materiału)
LA Drugs - s/t (NM, VG+)

wyprzedaż płyt. zbieram na czesne, wino i mercedesa. mogę przesłać zdjęcia płyt, jeśli ktoś chce. kontakt na mail.

CD:
Destroyer - Destroyer's Rubies - (nowa, w folii) - 40 zł
Fiery Furnaces - EP (nowa, uszkodzone pudełko) - 30
Redbeards - Redbeards (nowa, bez folii) - 20
Foot Village - Fuck The Future 2 (nowa, bez folii)- 20
Godflesh - Songs of Love And Hatenowa, bez folii) - 15
Dismemberment Plan - Emergency & I (używana, NM-, z naklejką na okładce) - 30
Subarachnoid Space - The Red Veil (używana, NM-) - 35
Subarachnoid Space - Also Rising (używana, NM-) - 35
The Boom - Any Day Of The Night - (używana) - 20
Bardo Pond - Bufo Alvarius (2010 remaster) - (nowa, bez folii) - 45

DVD:
Kill Rock Stars - Video Fanzine III, 40 zł.
(unwound, deerhoof, born against, sleater-kinney, decemberists, pełna playlista)

7'' (wszystkie w stanie prawie miętowym):
Electric Bunnies - Fantastic Metal Eye - 30 zł
Hollywood - Human BBQ / Big Face (kserowana koperta, trochę pogięta) - 20
France Has The Bomb - World of Mirrors - 25

Nomeansno grają w piątek w CSW. Będę tam.

Patronaty screenagers i porcys nad tym koncertem gwarantują obecność masy modnej młodzieży, która ściągnie i po raz pierwszy przesłucha "Wrong" na dzień przed koncertem. Trudno. Przeżyję.

Gwoli przypomnienia: polecałem NMN dwa razy, miałem na ich punkcie wieloletnią obsesję.

Jeśli chcecie wypić piwo w wątpliwym towarzystwie lub pogadać o nowej dwunastocalówce Mayyors to szukajcie na koncercie w CSW buca w koszulce Flippera. Tyle chciałem powiedzieć.

różne płyty - różnorako nazwane
wydane na wielu wytwórniach, w latach 1960-2008


1.

2.
szefie obawiam się że
pająk miał rację i to
sprawia że myślę
z pasją o daremności
literatury

don marquis, "pająk i mucha"

3.
Pytała żaba byka,
Co to jest krytyka?
A on jej na to:
Niech nosa nie wtyka,
Do gazety lub optyka.
Ta bajka temu służy,
Co ma nos duży

"Żaba i nos", Soter R. Rozbicki - Pacyent Filozofii

5. Idzie sobie stary menel ulicą. Śmierdzi poważnie tak na zewnątrz jak i wewnątrz (bo nie jestem Dickensem, nie ma litości dla napisanych postaci). Do tego gość jest mocno chory, coś na płuca, albo z sercem. I jest zima, ale nie taka fajna zima z masą śniegu i niebem błękitnym od mrozu. Szaruga, śnieg zmieszany z błotem zmieszanym z psim gównem zmieszanymi z ołowiem z wypalonej benzyny. Stary menel idzie koło kościoła, a to jest Sobota, więc dostał niechcący garścią ryżu. Ziarenka lądują na jego brudnej i podartej marynarce. I na to siadają ptaki. Gość idzie niemrawo, więc ptaki się nie boją, dziobią menela w cholerę. Powiedzmy, że ktoś się zlituje i machnie ręką przeganiając ptaki. I wtedy ukazują się gówniane prezenty, jakie ptaszory pozostawiły na plecach menela.
Morał: biednemu zawsze wiatr w oczy sraka w plecy.

6. Mam jak z tekstów Rossa Johnsona (jeszcze jeden cytat). Kiedyś machnę ręką na całe to gówno. Się pogodzę ze wszystkim, wyprostuję krzywizny, załatam łaty. Się, nazwijmy to, zacznę zachowywać. Ale jeszcze nie teraz. Później.

7. Dziś będzie o momentach. Jest nowoczesność, nasza (moja) uwaga jest w strzępach. Nie mamy jednej spójnej narracji, znajdujemy wiele małych. I tak będzie dziś. Trochę małych narracji. I rzeczy fajne, dla odmiany. Nerwy mnie dobijają, trzeba szukać ratunku.

8. Druga najlepsza strona w internecie. Artyści, bohaterowie wojen, mordercy, buntownicy, samobójcy i starcy. We wszystkich tych wypowiedziach jest jakieś nieokreślone podobieństwo, widzicie to? Cholernie mocna lektura. Tej mocarności nie ominę. I ty też nie ominiesz. Ani ty.

(8.1. Moim ulubieńcem na tamtej stronie jest Wolter. Gitnie poszedł też Groucho Marx, to sławne. Słowacki wypadł dość słabo. Zapewne był uwalony opium. Rozśmieszył mnie (nie złośliwie) Joyce. "Czy nikt nie rozumie?" zapytał klient, który napisał "Finnegans Wake". Śmieszno-smutne, jeśli się nad tym zastanowić, ale sam się o to prosił.)

9. "The books and of the reading.

Do you like the reading good deal too many which seem me?
That is to me a amusement."

Najlepszy słownik języka angielskiego na świecie. Dwa błędy w tytule, na sam start. Z nóg zwalające rozmówki. Wstęp pióra Marka Twaina. Pisał to Portugalczyk znający trochę francuski. Po prostu tłumaczył na rympał ze słownika francuskiego. Humor niby lingwistyczny, ale jaka pointa. Da się to kupić! Baczcie.

10. Przeczytałem, że niedługo wychodzi kontynuacja "Batholith" Pondziaków. Nazwali ją "Peri". Wydadzą też Volume 7 i wznowią "No Sake Sake", którego dostać się nie da nigdzie, a na którym był prototyp jednego z kawałków Baikal. Fajnie, nie?

11. The Darvocets się rozpadli (Hunchback zresztą też). A miało nie być smutów. Rozpadli się, zanim zdążyłem ich polecić szerszym (20-osobowym) masom. Na youtube jest zapis ich ostatniego koncertu. Grają nienajlepiej, publika jest mocno nawalona. Jakaś dziewczyna krzyczy, że wokalista ma rozpięty rozporek. Bawi mnie nieodmiennie i niezmiennie to nagranie. Zwłaszcza ten debil w białym t-shircie wpadający na wokalistę. Chciałbym tam być. Kurna, kolejny zespół, którego nigdy nie zobaczę na żywo. A tych, które zobaczyć chciałbym jest niewiele.

(11.1. Bieda jest z koncertami, ogólnie. Pink Freuda widziałem już pięć razy, mam ich dość. Ostatnio grali u mnie Contemporary Noise Sextet. Nie mogłem być, bo zjazd. Ale i tak to jeden pies. Poszedłbym na jakiś punk. Ale dobry, dla odmiany. Ostatnio widziałem Złodziei Rowerów. Ale bieda. Grali z tymijakimtam, drugim ogniwem Contemporary Noise. O, mam - Potty Umbrella.)

12. Kurna, bez smutów. Co innego wynalazłem do lubienia? John Lee Hooker. Ma taki kawałek na płycie "Burnin" pt. "Drug Store Woman". Ależ mnie to rozbija. Żadne tam "szejk it bejbe", tylko poważna, codzienna sprawa. Najbardziej mnie rusza linijka, w której Hooker opisuje, że jego panienka odbiera telefon i mówi "No, so-and-so ain't here". Po czym pan Bluesman dodaje: "But my telephone, don't never ring". Fuck, jak ja nie znoszę mojego telefonu komórkowego. I tak, ten kawałek może być widziany jako doskonała ilustracja samczej dominacji, braku porozumienia, i tego typu pierdolonej ideologicznej propagandy. Ja to widzę, słyszę, jako hymn naturalności.
Posłuchajcie.

13. Przeglądam też dyskografię pana Tima Kerra i widzę jaki z niego walczyciel, walczak. Jak facet w każdym ze swoich zespołów łapie się klasyki i ją podaje na gitnym, nowocześniejszym, garażowym talerzu. I te wszystkie covery to trybut, pieśń pochwalna, laurka dla lepszych (gorszych) czasów. Respekt dla ludzi, którzy stoją za tym, że ty stoisz przed kimś innym.

(13.1. Plus Kerr grający "Spoonful" w Poison 13 i Jack O'Fire (ta druga wersja lepsza). Jeśli nie kumasz tego kawałka, to nie kumasz rocka. Co wcale nie jest niczym złym, po prostu wtedy z rockiem się rozmijasz zainteresowaniami. Nikt ci nie każe lubić. Howlin' Fucking Wolf. Rolling Stones przy pierwszym swoim występie w telewizji wymogli, by Wolfa puszczono obok nich. I teraz występ Stonesów olewam. Bez ostentacji, szanuję ich.)

14. Pisałem semestralkę o bluesie. Dotarłem do tego tekstu. Znakomite teoretyczne wprowadzenie do garage-punku z lat '60. Najcenniejsze są chyba uwagi o definicji garage-punku. Te definicje, czego autor mógł nie wiedzieć, w dużej mierze nadal pasują do garażówki. Gość na przykład wskazuje, które kawałki ze składanki "Nuggets" się do tego łapią, a które to pop. Tej różnicy stylistycznej w obecnej krytyce muzycznej nikt nie zauważa. I w ten sposób nazywa się The Killers czy Franz Ferdinand rockiem, podczas gdy to jest dysko grane na gitarach. Znów, to nie jest rzecz zła, chodzi mi o poprawność nomenklatury, nie o krytykę gatunku.

15. Poza tym oglądam westerny. Co tu dużo gadać. "Rzeczy, które robisz w domu będąc martwym".

16. Aha, jeszcze fajne jest kapnięcie się, że najmłodsza część twojej, nazwijmy to, dalszej rodziny reaguje żywo na pewien klasyczny kawałek r'n'r co kończy się zrobieniem im składanek z różnymi tego kawałka wersjami i tym oto nagraniem: tralala.

17. Jeszcze o Cheater Slicks chciałem, ale to będzie kiedy indziej. Nic więcej nie wykrzesam.

18. Aha. Umarł Lux Interior z The Cramps. Chyba jedyny wokalista, którego można było swego czasu zobaczyć na występie w domu wariatów, gdzie został ugryziony przez jedną z pacjentek. Ciekawe jak brzmiały jego ostatnie słowa.

19.

dowolny artysta - dowolny album
(dowolna wytwórnia) dowolny rok


0. Naprawdę nie wiem co polecić. Nie mam pojęcia.

1. Zamieniamy się. Teraz wy mi rekomendujecie albumy. Jakiekolwiek, wrzucajcie w komentarze. Przesłucham i powiem co sądzę. Może się zgodzimy, a może pokłócimy. Kłótnie są dobre. Zaraz powiem dlaczego. Teraz będzie dużo prywaty. I mało publiki.

[1a. Z perspektywy godziny - wstyd mi za poniższy tekst. Naprawdę.]

2. Jak już wspominałem, nie lubię słuchania nowości. Robienie podkastu mnie do tego zmusza. Największym problemem, z którym trzeba sobie poradzić przy robieniu kolejnych playlist jest chęć wrzucania tylko najbardziej uwielbionych rzeczy. W ten sposób te (prawie) pięćdziesiąt odcinków to byłyby wybory tylko z najbardziej ulubionych płyt. Czyli nuda. W składankach musi być dynamika, kawałki muszą się ze sobą ładnie poszarpać. Słuchacze muszą być odpowiednio podrapani.

3. Nie to, żebym wiedział jak sprawić by szarpało i drapało. Nie wiem. Boję się przy publikacji każdego kolejnego odcinka. Wcześniej przez dłuższy czas noszę te składanki ze sobą w odtwarzaczu. Dzielę kawałki względem klimatów. To trochę jak w fabryce. Przez te półtora roku robienia podkastu wyrobiłem u się jakiś taki automatyzm. Z jednej strony - fajnie. Z drugiej - może zatrudniłbym do tego robota? Słuchanie muzyki to ciężka praca.

3.1. Cały czas się boję, że wypstrykam się z albumów do polecenia. Że zabraknie materiału na podkast. Tak może być, cholera. Na świecie niedługo zabraknie gazu i ropy, a muzyka miałaby być wieczna?

4. Ile jest recenzenta w ocenianiu muzyki? Ile powinno być? Czy nie lubię timberlejka bo nie lubię takiego popu, czy po prostu jego muzyka obiektywnie ssie? Po co czyta się recenzje? Czy lepszy jest recenzent porywająco piszący o miernotach, czy wytrawny smakosz o siermiężnym piórze? Czy postaci muzyków są ważne w mówieniu o muzyce? Przecież aktorzy grający morderców nie są mordercami.

5. Jednego jestem pewien - Internet nie zabija muzyki. Internet ją uwalnia. Przez te kilka lat mojego amatorskiego kolekcjonerstwa widziałem malutkie fora, ziny, torrentownie i huby, na których siedzieli goście słuchający awangardy jak przeciętny zjadacz chleba popu. I wiecie co jest najlepsze? Oni nigdy nie ustawiają się w opozycji do kogoś albo czegoś. Po prostu zachowują się jakby te Wielkie Wydarzenia, gale, rozdania nagród i wiece nie istniały. Jakby były tylko wytwórnie tłoczące 500 kopii singli z najdziwniejszą muzyką. To jest genialne.

6. I znów pytanie - czy to czyni ich płyty lepszymi?

7. Ian Mackaye miał rację - muzyka rzeczywiście wleci oknem kiedy zamknie się jej drzwi. The Ex mieli rację - historia to jest to, co się właśnie dzieje. Za kilkadziesiąt lat ludzie będą czytali o zespołach, które powstają w tym momencie.

8. Prośba do wszystkich czytających - zakładajcie blogi o muzyce i kłóćcie się ze mną. Zakładajcie zespoły grające najidiotyczniejsze i najdziwniejsze dźwięki, by później zgrywać je na taśmy, płyty i winyle. Początkujcie miniaturowe lokalne sceny. Przepinajcie gitary do wzmacniaczy basowych, a basy do akumulatorów od trabanta. Róbcie cokolwiek. A później brońcie swojej muzyki zębami i pazurami. Byle nie modną fryzurą i dekoltem. Choć nie, porządny dekolt ujdzie - w teledyskach zawsze można wyłączyć dźwięk.

9. Kłótnie są najlepsze. Zwłaszcza te najostrzejsze. Z wzajemnego klepania po plecach nie wyszło nic prócz pierdyliarda amerykańskich komedii familijnych. Widzieliście choć jedną dobrą jankeską komedię familijną?

10. Właśnie. Ja też nie.

Żyjemy w świecie, w którym mieli się mięso na bardzo drobną masę, dodaje tłuszcz oraz galaretę i nazywa to pasztetem. Lub w czasach kiedy każda herbata smakuje jak słodzona woda. To nic nie znaczy.

Mam ochotę pisać o innych ludziach. Żywych. Nie pasuje to do klimatu, ale nie poradzę. Skończyłem licencjat, czekam na sprawdzenie. Druknę, obłożę i odniosę. Nie wyobrażacie sobie jak bardzo można nienawidzić każdej litery w swojej pracy. Bardziej niż ludzi, bo literom nie można dać w mordę. Pisałem o brytyjskości brytyjskiej muzyki. Po kilkudziesięciu stronach opisów kolejnych artystów miałem ochotę wykasować wszystko, wpisać:
Mark E. Smith = The Brit
Morrissey = The Twat
podpisać się i oddać. Niestety, Pani Brytolce by się to nie spodobało.

Ale inni ludzie - napiszę dziś o miejscach, gdzie można przeczytać o git muzie. Pisuje mi się rzadko, więc chciałbym by czytelnicy zainteresowani polecaną tu git muzą mieli równie git źródła. Choć pewnie i tak mają, skoro tu trafiają.

Dusted Magazine

Najlepszym obecnie serwisem o ciekawej muzyce jest Dusted. Zajmują się głównie eksperymentalem, choć zdarza im się zaserwować coś bardziej słuchalnego. Jeśli polecają zwykły album rockowy, to wiadomo, że to będzie coś specjalnego. To u nich znalazłem zeszłoroczny Dark Meat. Dusted są o tyle fajni, że nie mają ocen. Jeśli chcesz się dowiedzieć co recenzent sądzi o płycie, to musisz się przegryźć przez porządnie napisany, ale trudny tekst. Żadnych wieśniackich 6.7 albo 9.4. Tekstowa opinia. Pełno porządnego dziennikarskiego "mięsa".

Dusted codziennie recenzuje trzy płyty. Zdarzają się dni, kiedy są to same wznowienia płyt ultrarzadkich zespołów funkowych z lat '70-tych ale oni po prostu rzadko marnują słowa na gówna. Co piątek wystawiają rubrykę Listed, gdzie zaproszeni muzycy wydają listy swoich ulubionych albumów, artystów albo wydarzeń. To dzięki tej rubryce znalazłem swego czasu 400 Blows (polecał to chyba Aaron z Buddyhead) i Brainbombs (a to znowuż było na liście gościa z A-Frames). Pitchfork próbuje ostatnio udawać Listed wstawiając swoje Guest List. Niestety, zadają tam muzykom pytania typu "jaki masz dzwonek w komórce?". Zajmujące. Jest też na Dusted rubryka Still Single. Facet to prowadzący opisuje nadesłane mini-winyle i CDry. Czasem wpadają tam naprawdę ciekawe rzeczy, w większości noise, punk i (dla odmiany) noisepunk.

Jakiś czas temu zaczęli dodawać do swych recenzji streamowane próbki kawałków opisywanych płyt. Genialna sprawa.

Tiny Mix Tapes

TMT są najzabawniejsi. Wystarczy spojrzeć na ich newsy. Większość z nich jest tak napisana (albo narysowana, bo czasem wstawiają własne obrazki), że trudno nie zakrztusić się herbatą. Recenzje na TMT bywają różne - na przykład najnowszy Interpol pojechali absolutnie słusznie i równo z trawą - ale zdarza im się podniecić czymś zupełnie średnim. Ale w przypadku tegoż serwisu to nie problem - do każdej recenzji dopisany jest styl muzyki i kilka zespołów grających w podobnych klimatach. Dzięki temu genialnemu wynalazkowi od razu wiadomo, czy zapoznawać się z płytą, czy olać.

TMT co łykend dorzucają nowe płyty do DeLorean, rubryki gdzie opisują klasykę i rzeczy wcześniej niezauważone. Zwykle bardzo dobre. Eureka! to zbiór najlepszych z najnowszych płyt. Zwykle dobre.

Największa wada TMT to mało wywiadów. Największe zalety, to brak recenzji nowej płyty Beyonce czy Britnejówy, porządne pisanie (choć stylem znacznie bardziej blogowe niż Dusted) i niewielka wrażliwość na trendy.

Mark Prindle

Mój pisarski idol. Facet jest z Nowego Jorku, kiedyś miał problemy psychiczne (o czym sam wspominał), pisze przepaskudnie śmiesznie (vide recenzja nowego Neurosis) i odpisuje na każdy mail. Wiem, bo korespondowałem z nim przez czas jakiś. Wybitny równiacha. Uwielbia The Cows i Fugazi, gardzi Toolem. Prindle co jakiś czas organizuje plebiscyty, których wyniki publikuje na swojej stronie. Plebiscyty są zabawne, bo zwykle wygrywają w nich The Monkees.

Z gatunku nieciekawych historyjek, dwa lata temu głosowałem i podałem trzy płyty Bardo Pond jako swoje ulubione. Sprawdziłem w wynikach - wszystkie trzy dostały tylko mój głos. W tym roku wstrzymałem się, sprawdzam, i cóż widzę? Wszystkie trzy dostały kilka. Byczo!

No i humor gościa. Dla muzycznego laika może być trudnym przebrnięcie przez jego niekończące się zboczenia z tematu i ohydne dowcipy ("8 prostych sposobów na załapanie AIDS od zwłok"), ale jeśli ktoś złapie ten klimat... Proponuję uczyć się na humorze Neil'a Hamburgera, jeśli ktoś łapie taki humor, to do Prindle'a będzie zaglądał często. Jego strona jest zrobiona prostacko, komentarze można dodawać mailowo - Prindle wrzuci je jakkolwiek by brzmiały, byle były na temat.

Julian Cope presents Head Heritage

Julian Cope to taki brytolski muzyk, który zawsze ubiera się jakby szedł na wojnę (czyt. jak kretyn). Gorzej, zwykle wrzuca na stronę swoje zdjęcia. Cope kiedyś grał w Teardrop Explodes (nie słyszałem ich), teraz robi płyty solo i z zespołem Brain Donor (z dwoma byłymi muzykami Spiritualized). Jego kawałek pt. Gimme Head wrzuciłem na któryśtam odcinek podcasta. Bawi mnie ten kawałek niezmiennie.

Head Heritage to głównie eseje Cope'a. Wydaje je pierwszego każdego miesiąca. Zwykle są dwa - dłuższy tekst o płycie miesiąca i tzw. Drudion, gdzie Cope opisuje dobre płyty, w których posiadanie ostatnio wszedł. Tutaj ostrzeżenie - facet ma pierdzielca na punkcie celtyckiego pogaństwa, często poświęca cały dłuższy akapit na to, by dokopać Chrześcijanom i opisać jak to Odyn przyjdzie i zrobi porządek. Jest to jednak do wytrzymania, albowiem poleca zwykle rzeczy wybitne. Nigdy nie zawiodłem się na żadnym z jego albumów miesiąca (oprócz tych drone-metalowych, bo drone mnie usypia). Od niego załapałem Harvey Milk, Les Rallizes Denudés, Vincent Black Shadow, Litmus, Von Lmo, Residual Echoes i jeszcze kilka innych.

Cope pisze chaotycznym stylem. Pełno u niego wtrąceń, uwag zrozumiałych tylko dla speców od psych-rocka (nie żebym był jednym z nich, nie łapię ich) i nieśmiesznych dowcipów. Czytając należy pamiętać, że to Brytol i wariat. Odłożywszy te dwie rzeczy na bok dojdziemy do naprawdę wybitnej psychodelicznej muzyki. Nie znam drugiego takiego speca od rzadkich płyt z ciężką psychodelą. Z Cope'm łączy mnie uwielbienie do 'rozjechanego brzmienia' przesteru. A poza tym, tak jak w przypadku Dusted, nie zajmuje się on gównianymi płytami i wyznaczaniem numerycznych ocen. Cope jest bardziej słuchaczem niż oceniaczem.

Oprócz jego tekstów, na Head Heritage są też (częstsze) recenzje autorstwa niejakiego Seth Man'a (też niezłe) i pokaźne archiwum tekstów czytelników. Głowę daję, nigdzie nie widziałem tak osłuchanych czytelników piszących tak dobre recenzje. Kopalnia dobrych płyt psychodelicznych.

StonerRock.com

Tu wchodzimy na grząski teren. Stonerrock.com to prawie-forum i jednocześnie sklep muzyczny. Są tu newsy, wywiady i dłuższe artykuły o zespołach grających (wiadomo) stoner. Przy recenzjach trzeba uważać - czasem piszą je ludzie pracujący w sklepie. Wtedy należy je z góry olać. Najciekawsze są jednak wrzucane przez czytelników opisy rzadkich płyt. Siedzi tam duża ilość osób znających się na rzeczy. Stamtąd naszły mnie wieści o La Ira De Dios, Mammatus, Black Cobra i podobnych. Recenzji popularniejszych płyt typu High On Fire czy Mastodon należy się wystrzegać - będzie tam pełno fan-boyów. Mała szansa na zdystansowaną opinię. W tym serwisie podoba mi się fakt, że goście są otwarci na różne brzmienia. Będzie tam wszystko od doom metalu do stoner popu. Listy robione na koniec roku są bezużyteczne. Naprawdę rzadko wygrywa tam cokolwiek wartościowego.

Roadburn

Drugie ważne miejsce dla fanów stonera. Roadburn to głównie strona festiwalu organizowanego co wiosnę w Holandii (co roku przymierzam się do wyjazdu na niegoż), ale jako, że w ten sposób byłoby tam pustawo goście dorobili rubrykę The Zine. Jest tam playlist, gdzie redaktorzy różnych serwisów co jakiś czas polecają płyty (zwykle naprawdę dobre). Są też sprawozdania z nagrania albumów - to dopiero jest znakomite. Dead Meadow na ten przykład kilka miesięcy temuż pisali, jak im się grało w nowym studiu. Na koniec roku goście z Roadburn nie robią tradycyjnych podsumowań, tylko proszą muzyków o podsumowanie i ulubione albumy. Później zbierają je w duży artykuł. Stonerzy piszą zwykle marnie, ale muzykę polecają cymes.

Ruthless Reviews

Ci goście są mocni. To najczęściej black- i death-metalowcy z dość ciężkim podejściem. Uwielbiają zjeżdżać popularne filmy, muzykę i programy w jankeskiej TV. Ich rubryka muzyczna dość podupadła ostatnimi czasy. Najczęściej ukazują się recenzje filmów - autorem jest niejaki Matt Cale. Gość ma świetny gust i dobry styl. Kiedyś pisał u nich jeszcze niejaki Johnny. Zwykle o złych filmach - recenzja Patrioty z Gibsonem autorstwa tego gościa jest gitnym podsumowaniem jego stylu. Mają też całkiem niezłe forum.

Najlepszy w Ruthless jest jednak przewodnik po kinie akcji lat osiemdziesiątych. Wybitne i cholernie śmieszne. Polecam zwłaszcza opis Czerwonej Gorączki ze Szwarcym.

Sector 2814

Share-blog, na którym gość publikuje ultrarzadkie płyty. Kopalnia rarytasów dla wielbicieli noise-rocka i dziwnych brzmień.

Me & My Marrow

Podcast równego Brytola imieniem Paul. Paul zapodaje muzyką eksperymentalną i drone'm. W każdym odcinku ciekawie opowiada o płytach, które niedawno kupił. Rozmawialim swego czasu o ostatniej płycie Comets On Fire. Z niezrozumiałych powodów Paul twiedzi, że ten album był dobry. Happens to the best of us...

Combat Music Radio

Siedlisko podcastów. Różna, najczęściej ciężka muzyka. Jest audycja Eugene'a Robinsona z Oxbow, w której opowiada on o walkach w jakimśtam stylu. O Robinsonie opowiem innym razem, bo to ciekawa postać.

Najciekawsza za to jest audycja Return To Zero. Prowadzi ją Scott Kelly z Neurosis. Chyba nie mówię mówić, kim Kelly jest dla fanów dobrego ciężkiego grania. Kelly puszcza różne rzeczy, od punka przez klasyki, do post-rocka i drone metalu.

Diggin The Shelf

Teraz rodzime podwórko. Diggin to strona, która zainspirowała mnie do założenia Tableau. Czytam ich rzadko, bo nie siedzę w elektronice, ale byczo doceniam ich robotę. Rekomendują elektroniczną muzykę i hip-hop bez ocen i zadęcia. Ich forum podobnież też jest niezłe.

PopUp

Popup bywa znakomity i bywa słabowity. Uwielbiają Nomeansno, tak jak ja, ale potrafią strzelić optymistyczną recenzję zupełnie średniej płyty. Respektuję ich bardzo za bardzo szerokie zainteresowania muzyczne - potrafią pisać o elektronice tak samo jak i o metal-core. Popup ukazuje się jednak absolutnie zbyt rzadko.

KaZet

Magazyn o komiksach. Spece. Ich ostatnie numery słabują objętościowo, ale obecnie nie znam nikogo w Polsce, kto tak dosadnie i trafnie opisywałby zjawiska w sferze komiksowej. Polecam przeczytanie całego archiwum, bo zawiera mnóstwo porządnych artykułów i wybitnych twórcach. To z KaZetu dowiedziałem się o tym, co w USA wyprawia ostatnio CP Smith (przy okazji polecam jegoż rysunki, są obłędne), kim jest Richard Corben albo dlaczego Daniel Clowes maluje tylko niebieskim pędzlem. No dobra, nie wiem dlaczego tylko niebieskim, ale równie dobrze mógłbym.

Mój login na jabberze i adres mailowy po prawej

Jeśli ktoś chce pogadać o muzyce - niech uderza do mnie. Odzew jest tak mały, że czasem z nudów włażę na blogi innych ludzi i dewastuję je zniesmaczonymi i niesmacznymi komentarzami. To jest mój osobisty dramat. Jeśli chcecie polecić mi coś ciekawego lub powiedzieć, że nie mam racji (to się prawie nie zdarza) - ozywajcie się.

Homostupids - The Intern
Parts Unknown 2007

1. Bardzo nie wierzę w pisanie. Nie ma sensu. Podam dwa przykłady, którymi podbuduję moją pisarską inercję.

2. Przykład pierwszy. Rozmawiam z pewną drapieżną dziewczyną. Drapieżną w takim znaczeniu, że posiada nos spuchnięty od wyniuchiwania modnej rozrywki, szmalastego męża i małej stabilizacji cały czas utwierdzając się w przekonaniu, że to ona stanowi tę najlepszą żeńską część społeczeństwa. Rozmawiamy. Mówi coś o przymuszaniu ludzi do oglądania telewizji. Ja mówię, że to było git opisane w Mechanicznej Pomarańczy. Panienka nie zna. Pytam - jakim cudem? Wszyscy to znają. Zainteresowana z całkowitą powagą i jakby wyrzutem odpowiada - "Wiesz, ja mam życie towarzyskie!" Panienka studiowała anglistykę. Jedyna pociecha w tym, że ta idiotka prawdopodobnie nie zostanie nauczycielką.

2. Przykład drugi - recenzja Inches Les Savy Fav na Screenagers. Napisałem ją jakiś czas temu, i nawet utrafiłem z oceną. Podstawą tej recenzji był dość prosty koncept - wszystko było napisane na odwrót. Oczywiście, po publikacji na forum owego wspaniałego serwisu poczęły odzywać się watahy ludzi, którzy się z tym konceptem rozminęli. "To jednak zła to płyta? Ale dlaczego ocena jest tak wysoka?". Napisałem im już tylko jedną recenzję (gorszą) i poszedłem sobie. Później założyłem Tableau!, który trwa już dwa lata. I nie ma sensu.

3. A może ma? Czytam często Tiny Mix Tapes. Piszą na ogół znakomicie. Jednak niedawno opublikowali recenzję debiutu Godflesh. Ocena była odpowiednio wysoka do ważkości tej płyty, ale napisali że to grind-core. Otóż nie, drodzy TMT, grind-core to jest coś takiego. (bene nota - Dead Infection to właściwie gore-grind o światowej sławie. i słusznie - mają znakomite riffy i są z mojego miasta), A Godflesh to coś jakby post-doom-industrial. I to jest ten problem z krytyką muzyczną. Ludzie, którzy na ogół słuchają (niezależnego) popu łapią się za metal, bo to ostatnio modne. Ludzie, którzy zostali wychowani na płytach swoich rodziców czasem z tych płyt nie wyrastają,

Jak na przykład w Esensji. Ostatnio otworzyli swój dział z recenzjami muzycznymi. I już dziś wyszła recenzja nowej płyty Scorpions. Facet, który to recenzował napisał, że tylko dyletanci zapytaliby, czy członkowie tegoż wspaniałego kolektywu jeszcze żyją. Otóż nie, panie Gołębiewski, to właśnie dyletanci muzyczni opisują nowe płyty ludzi, którzy byli popularni wieki temu i, co gorsza, ową popularność zawdzięczali wątpliwej jakości przebojom. Śmiech pusty ogarnia. Ostatni akapit jest najlepszy, obaczcie sobie sami.

4. Problem Esensji nie jest wyjątkowy, ale jest symptomatyczny. Wpewnej gazecie czytałem wywiad z Wojciechem Mannem, którego darzę dużym szacunkiem, żeby nie było. Wywiad dotyczył Rolling Stones i ich koncertu w Polsce. Mann zapytany, czy RS są jeszcze ważni w muzyce odpowiedział twierdząco. Że niby ustalają trendy, wytyczają granice, no i (co najważniejsze) żyją jak prawdziwi rokendrole. Otóż nie. Byli ważni, potwierdzam, ale już nie są. Pierwsza lepsza banda łebków nagrywająca swe kawałki na komputerze i wypuszczająca je na swoim myspace częściej ustala trendy niźli ci panowie.

5. W innej gazecie czytam recenzje Tymańskiego. Wynajduje rzeczy ciekawe, nieszablonowe opisuje z właściwą sobie swadą. Ale mają jego recenzje dwie wąskie kolumny, podczas gdy obok jakiś spec pokroju Sankowskiego z Wyborczej opisuje z absolutną powagą i z głębokim zacięciem płytę gówniano-popularną. Pan Basiński z Mumio ma taki skecz gdzie udaje, że mówi różnymi językami. Przy niemieckim stuka rękami w klawisze pianina krzycząc "grosse, grosse dissonanzen!". Takie recenzje obok siebie to są właśnie te dissonanzen.

Widzę także niepokojąco postępujący trend w słuchaniu muzyki radyjkowo-popularnej na poważnie. Dejnarowicz z Porcysa opowiada głodne kawałki pieska niebieska jak to niby muzyka popularna jest ostatnio znakomicie zaaranżowana i ogólnie wysoka poziomem. Nie chce mi się w to wierzyć. Myślę, że raczej to Dejnarowiczowi zmienił się gust (albo zauważył, że grając w zespole wydającym na EMI brzmi jak hipokryta czepiając się indie-creda). Zaczął słuchać popu, bawią go zmiany tonacji, piękno akordów i podobne duperele. Reszta redakcji, chcąc czy nie chcąc, musiała przyporządkować się rednaczowi. W Borcysie tak to już jest. Problem jednak w tym, że nie przestali pisać o awangardzie i metalu. Czynią to, naturalnie, wyrywkowo i nieudacznie, ale jednak. Czytelnicy podążają za opinią Borcysa pamiętając o ich dawnych recenzjach (to dzięki nim podłapałem setki lat temu Mogwai) lub po prostu uznają, że skoro tacy spece zajmują się Dżastinem Timberlejkiem to znaczy, że nic już ciekawego 'niezależni' nie proponują. Otóż nie, to spece się zdewaluowali.

6. O muzyce popularnej/niezależnej pisze się zwykle:
a) stylem wysokim o gównianych płytach (Esensja)
b) stylem niskim o dobrych płytach (Mark Prindle, Tiny Mix Tapes)
c) stylem arcyhiperspeca o żałosnych płytach (Porcys, Pitchfork, Stylus)
d) blogiem o swoich znaleziskach

7. Jedyny problem, jaki można mieć z dobrą muzyką niezależną w dzisiejszych osieciowanych czasach to lokalizacja jej źródła. Odpowiedź jest prosta - labele. Nie ma teraz wytwórni, która nie dawałaby próbek swoich albumów. Jest myspace, gdzie oprócz hipsterów siedzą także dobre zespoły. Mam taką (idealistyczną) zasadę - zawsze będzie kiedyś tam gdzieś tam dobry zespół, o którym nie słyszałem. Więc poświęcę trochę czasu na jego znalezienie. I już. Nie ma sensu bawić się w słuchanie aranży Timbalanda w nowyn singlu Dżenifer Lopez, skoro w tym samym czasie wychodzi wznowienie arcyrzadkiej płyty sprzed dziesięciu lat, jacyś goście w zatęchłym garażu na zepsutym wzmacniaczu nagrywają znakomity album i goście, którzy kiedyś grali w git zespole zakładają następny.

8. Homostupids to ci z garażu.

9. Homostupids się znakomicie nazywają. Grają do szczętu prymitywnie i są w tym bardzo dobrzy. Tak jak wspominany wcześniej Dead Infection przejawiają werwę, swadę, leją na wielbicieli stylu wysokiego, są parszywie głośni. Na youtube'ie są cztery nagrania z ich koncertu. Na żadnym z nich nic nie widać, a słychać tylko nieprzerwany jęk wzmacniaczy. To wina nagrania, zaznaczam. Przywołajmy opisy poszczególnych części nagrania:
1. reverb
2. it gets worse
3. are you really still watching?
4. balls

10. Homostupids grają coś jakby garage punk w stylu genialnych New Bomb Turks tylko krótszy, bez refrenów i bez żadnego masteringu. Albo trochę jakby szybsze The Mummies. Taki energetyczny potok hałasu. Trudno przy tym nie skakać. Wszystko to trwa 17 minut. Melodii w tym za grosz. Wrzaski trwają przez 90% długości utworów. Perkusję ledwo słychać (tak jak trzeba!). Co ciekawsze wydarzenia na albumie to na przykład otwierający kawałek, gdzie gość krzyczy coś w stylu "achin' apeshit!" w kółko. Piąty, gdzie cały zespół raźno skanduje "She's a bitch!". Ósmy, który zaczyna się falstartem, po czym słychać jak gitarzysta się usprawiedliwia, że zgubił kostkę od gitary, bo próbował grać jak B.B. King. Aha, jeszcze trzynasty, przedostatni, gdzie (niesamowite!) jest zagrana kilkunutowa melodia. Ten melanż trwa około siedem sekund po czym dalej jest łupanie.

11. To punk toaletowy. Wymyśliłem tę etykietkę całkiem niedawno. Otóż punk toaletowy to nowy-stary trend w zachodniej muzyce niezależnej, który za zadanie postawił sobie przywracanie aury zespołów typu Flipper i Germs. Wyróżniają się wykonawcy tego nurtu tym, że nie zależy im na przyjemności słuchacza, śpiewają/krzyczą o różnych czynnościach fizjologicznych i, że tak powiem, grają jakby tych czynności właśnie dokonywali. To znaczy, nie ma sampli z pierdnięć i stęknięć, ale ich płyty mają najgorszy mastering na świecie. Albo nie mają go wcale. Jak dotąd zaliczyłbym do nich (wcześniej) Drunks With Guns, Lake of Dracula , Homostupids, The Piranhas, Times New Viking, Snake Apartment Clockcleaner, Pissed Jeans, The New Flesh, Coachwhips, od biedy Part Chimp, setkę zespołów garage punkowych i miliard jeszcze innych zespołów, o których jeszcze nie słyszałem. Do czasu.

12. Pomysł pisania w punktach zerżnąłem od niejakiego Hamiltona. Niedawno dorwałem zbiór jego esejów. Genialne. Facet nazywał się Słojewski i miał taki patent, że udawał nieco starszego niźli był i niby to wspominał dawne, przedwojenne czasy. Dałem się nabrać. Miał świetny styl, pracował w "Kulturze" z Kisielem. Kiedy wszyscy po redakcji tego pisma rozprawiali dlaczego to Gmoch nie wpuścił Bońka na którychśtam mistrzostwach Hamilton łaził po korytarzu i pytał wszystkich: "Przepraszam, czy pan myśli, że Bóg jest?". Dziwak, też nie wiem dlaczego Gmoch Bońka nie wpuścił. Ale to pisanie w punktach zamierzam jeszcze wykorzystać.

do posłuchania: Caveman

tak ni w pięć, ni w dziesięć:
chciałbym najgoręcej pozdrowić osobę, która wpisując w google'a "kocham bardo pond" trafiła tutaj . bo ja też. niesamowicie poprawiło mi to humor.
howgh!

Mam blues'a. Przejawiam brak pieniędzy, a co za tym idzie brak kobiet, brak samochodu i, co najważniejsze, brak płyt. Ale kiedy już większa suma wpadnie w moje łapska, wtedy niesiony absolutnym przekonaniem o swojej słuszności wydaję ową sumę na płyty z importu. Tak taniej - Serpent, Melissa69 czy inne zdzierają na niezależnych wydawnictwach, bo zamawiają je w niewielkich ilościach. A z takiego amerykańskiego czy niemieckiego Amazona (brytolskiego nie, bo funt nadal drogi) zamówienie za trzy stówy oznacza pięć albumów, a nie cztery.

Mam taką długą listę Płyt, Które Powinenem Mieć w Oryginale i czasem (częściej) coś do niej dopiszę, bądź (znacznie rzadziej) po zakupieniu, czegoś z niej ubędzie. Problem pojawia się, kiedy na liście PKPMwO są pozycje, które wyszły z obiegu. I tutaj chciałbym podzielić się swym żalem i kilkoma refleksjami na temat takowych. Że są, że pamiętam, i że czekam, aż ktoś je znów wyda.

flipper - generic / sex bomb baby
o tej drugiej pisałem wcześniej. z niewiadomych przyczyn SST (wytwórnia należąca do gitarzysty Black Flag) wykupiła do obu albumów prawa, po czym... przestała je wydawać.

moonshake - eva luna
zanim następowały wszystkie te dzisiejsze Eternals, czy wcześniejsze Trenchmouth, było sobie Moonshake. nie do sklasyfikowania, nie do objęcia umysłem. jakiś czas temu ukazała się ze zmienioną kolejnością utworów i dodatkową EPką, ale teraz zupełnie niedostępna.

quickspace - quickspace
noise-pop raczej nie bywa lepszy niż to. Quasi-Pfaff to dla mnie taki utwór-obrazek. powiesiłbym go na ścianie, by wszyscy mogli zobaczyć jaki jest gitny.

the fall - in palace of swords reversed
zbiór ich wczesnych singli. jednocześnie, zbiór ich najlepszych singli. jest na nim Putta Block, Totally Wired, Pay Your Rates z Grotesque, no i Wings - najlepszy kawałek, jaki kiedykolwiek nagrali.

melvins - honky
mój ulubiony ich album. wydany na AmpRep, zaginął wraz z wytwórnią. jakiś czas temu Ipecac wydawał ich starsze rzeczy, ale ostatnio przycichli. może szykują się do kolejnych wznowień?

six finger satellite - law of ruins
najlepszy ich album. noise-space-kraut-rock. nigdzie nie widziałem tego po cenach detalicznych. bycza szkoda.

swell - 41
stoner-pop. wydany na Beggars Banquet. na niemieckim Amazonie jest za dziesięć euro, ale została im jedna kopia. nie sądzę, bym zdążył ją ścignąć. wszędzie indziej - brak egzemplarzy.

smart went crazy - now we're even
wiadomo, niedawno pisałem o Beauty Pill, to jest pierwowzór. wydany na Dischord, co rokuje pewne nadzieje, bo ostatnio wydają powtórnie nawet naprawdę stare rzeczy jak Void.

thinking fellers union local 282 - strangers from the universe
to się nie liczy, bo znalazłem. u nas, w multukulti.com. siedem dych, ale na zachodzie tego nie ma. chciałem przy okazji pochwalić obsługę tegoż sklepu - przysłali mail z potwierdzeniem (nie automatycznym) w dzień po zamówieniu z informacją kiedy będzie płyta. i rzeczywiście, była właśnie wtedy. o tej płycie kiedyś napiszę rekomendację. jest wybitna.