Tableau! - rekomendacje muzyczne

play from yr fucking heart

CPC Gangbangs - Mutilation Nation
Swami 2007


Vincent Black Shadow - More Deeper
Heart Break Beat 2008


Tokyo Electron - Tokyo Electron
Empty 2005

1. ...nie wiem. To już tu było kiedy przyszedłem. To nie moje. Nie wiem. Mistrzostwa niezłe, nie? Ciekawe mecze, stosunkowo mało obronnego nudziarstwa. Anglików nie ma, ale prócz mnie nikt za nimi nie tęskni. To nic nowego, przyzwyczaiłem się. Kiedyś czytałem takie jedno pismo i kiedy przestano je wydawać znajomi śmieli się, że upadło bo tylko ja je kupowałem i zapomniałem o najnowszym numerze. Przyzwyczaiłem się.

(1.1) Pomijając oczywiście duet borek-kołtoń. Nie znoszę ich obu.

2. I WANT MY ROCKSTARS DEAD krzyczy pan Bill Hicks. I ma słuszność. Słuszność tak w samym fakcie, że krzyczy, jak i w wykrzykiwanych słowach. Rzeczywiście, gdybym miał dzieci (to się nie zdarzy) to też chciałbym, żeby słuchały ludzi leżących we własnych wymiocinach. Bo w muzyce takich ludzi jest (popieprzona) prawda. Krzykacze. W tych czasach nie trzeba walczyć o mięso, nie trzeba jeździć na krucjaty na rozkaz papieża. Nie ma zaborów, ani armat na wzgórzach. Ale potrzeba wrzasku nie znika.

(2.1.) Właściwie nadal trzeba walczyć o mięso. Krucjat nie ma, ale armaty nadal są. Więc nie miałem racji.

(2.2) Hicks nie był miłym człowiekiem i nie dożył spokojnej starości. Umarł na raka. Ale co się nakrzyczał - to jego. I jeszcze dostawał za to pieniądze. Cichy tryumf. Właściwie - głośny trymf.

3. Iggy Pop rozbijający butelkę o scenę, tarzający się w ostrych kawałkach i rozsmarowujący na sobie krew. Henry Rollins bijący fanów nie kumających późniejszych płyt Black Flag. Bannon z Converge wskakujący w tłum tak nieszczęśliwie, że pada i gitarzysta musi go wyciągać spod nóg zdziczałych widzów. Basista Cows, którego głównym hobby na koncertach jest charkanie na publikę. Członkowie Flippera unikający lecących w ich kierunku butelek. Albo to, lub to.
Julian Cope twierdzi, że esencją rockmana jest szamanizm. Jakieś ponadnaturalne właściwości. Możliwe, że to prawda. Ale moim zdaniem jest to umiejętność publicznego zdebilenia. Agresja o wektorach w kierunku zewnętrznym i wewnętrznym.

4. Co jest zresztą domeną nie tylko rocka. Choć nie kumam tej płyty - uwielbiam rozpoczęcie debiutu Wu-Tang Clan. Ten idiotyczny (genialny) okrzyk "Bring da muthafuckin ruckus!". Bryn da madafakin' rakaz!. Jakież to gitesne. Właściwie to powinna być inwokacja na wszystkich omawianych dziś albumach.

5. Rozważmy rzecz statystycznie. Jest tylko siedem podstawowych fabuł. Są dwie bramki i jedna piłka. Jest sześć strun. Riff z 'Louie Louie' to trzy dźwięki. 'Satisfaction' Stonesów - też. Najgłupszy punk da się grać na jednym chwycie. The Stooges grywali na swoim debiucie perkusyjnie jeden dźwięk na fortepianie. Nie ma miejsca na półśrodki. Jeśli bawisz się w minimalizm, to trzeba przynieść ze sobą do studia coś więcej niż znajomość schematu toniki/dominanty. I cała dzisiejsza trójka o tym doskonale wie.

6. Patrząc z perspektywy czasu, Funhouse nie powinien dziś być tak ciężki jak w momencie premiery (zgodnie z tą zasadą). A jest. To chyba kwestia groove'u. Tak samo, jak ciężcy są dla mnie Blues Brothers (może lepszym słowem byłoby 'dynamiczni'). Nie da się przy nich usiedzieć spokojnie.

7. Przy CPC Gangbangs też się nie da na spokojnie. Na wstępie dostają punkty za nazwę. Natomiast na pierwszy rzut ucha brzmią jak zwykła garażówka. Ale tu jest coś więcej. Nie dość, że czerpią ze wczesnego proto-metalu (a'la Pink Fairies) to jeszcze mają jazd jak najlepszy rhythm'n'blues (właśnie w stylu Blues Brothers). Właściwie taki pęd w graniu obecnie prezentują tylko The Dirtbombs. Za tym idzie chwytliwość. Bo rzeczy w stylu nagłego zgłośnienia w 'PCP', albo narastającego hałasu w 'Life Support' zostają we łbie jak diabli. I ta prędkość, jakby się im tyłki paliły

(7.1. Ha, kolejne nawiązanie do debiutu Mr. Bungle! Punkt dla mnie!).

8. I wokalista. Jego zasługą jest fakt, że najgłupszy refren świata w 'Mechanical Man' ("Mechanical Man!/Fuck you!" w kółko.) jakoś działa. Jest też "Habit!" wrzeszczany w refrenie 'Driving Me To Habit' przy genialnym "zjeżdzającym" riffie. I cała reszta.

9. Brzmienie jest perfekcyjne. To znaczy - brudne, ale i tak słychać doskonale obu gitarzystów. Czasami obaj ładują riff, a czasem jeden odłącza się by trzasnąć krótkie, prymitywne solo. Problemem może być tylko utwór otwierający. Jest powolny i niepasujący. Właściwie po tym otwarciu album cały czas przyspiesza. Rzecz kończy się najgłupszym kawałkiem, bez żadnego zwalniania, grania outra, czy jakichkolwiek pierdół. Ale płyta trzyma się lepiej niż zwykła kolekcja singli.
Aż dziw bierze, że Kanadyjczycy umieją tak czadzić. E, żartuję. Przecież jest Nomeansno. I Hanson Brothers.

10. Teraz Vincent Black Shadow. Dzielą nazwę z jakimś pseudopunkowym zespolikiem. A sami tłuką zupełnie przepity rock. Tohuwabohu rzekł słusznie - ich wokalista wie o co chodzi. Portishead nie byłoby bez Gibbons, a VBS bez tego uparcie psującego sobie gardło gościa. Jakby chciał powiedzieć - walić nuty! Odsuńcie się, będę pluł! I plwa.

11. VBS są z Baltimore. Każdy kto oglądał The Wire (który polecam z obu komór i zastawek jako najlepszy serial, jaki dotąd widziałem, bar none), wie, że to nie jest najprzyjemniejsze miasto pod słońcem. A co mówią o nim przeze mnie polecani? "Baltimore jest fajne, bo żyje się tu taniej i na ulicach jest tyle menelstwa, że zawsze jest z kim wypić". Co, jak zgadujecie, w ich graniu słychać. Na aversion.com napisano słusznie - jest coś obscenicznego w ich brzmieniu. Nie to, żeby zabijali na scenie zwierzęta, czy prezentowali szczegóły swojej anatomii. Całość po prostu brzmi tak cholernie zadziornie. I ciężko, w taki sposób, że jakbyś nie podkręcił głośności, to będziesz ten ciężar czuł.

12. I najlepsza rzecz w ich muzyce. Wszystko zgrywają na żywo w studiu. Tak jak The Stooges dawniej i The Heads teraz. Żadnych dokrętek, wszystkie błędy zostają. To jest cholernie ważne, bo w ten sposób zachowuje się wrażenie bycia na koncercie. Gitnym koncercie - bo nie ma na nim innych widzów, a zespół brzmi zupełnie wariacko. Tak samo jak w przypadku CPCG - żadnego intra. Od pierwszej do ostatniej sekundy napieprzają jakby się paliło. Ale naprawdę - to nie jest tylko takie wyrażenie. Oddech można złapać tylko w naprawdę krótkich momentach space-odjazdów po niektórych kawałkach.

13. Tak samo jak na debiucie całość trwa pół godziny. Brzmią lepiej, słychać teraz lepiej obie gitary kosztem basu (na pierwszym albumie przesterowany bas rządził wszystkim). I wokal. Goddamit. Gość jest obecnie najlepszym krzykaczem w takim graniu. Jeśli słyszeliście lepszego, czekam na propozycje. I nie, Iggy Pop się nie liczy. Już nie.

14. Bring da muthafucking ruckus you fucking mouth breather! Pieprzyć skomplikowane solówki. Goście grają w ostatnim kawałku riff na dwóch dźwiękach. Całość, od tytułów piosenek (np. "Pac-Man Jones", przeskoczycie to?), do doskonale ustawionej kolejności kawałków, aż do kosmicznego (w stylu Hawkwind albo raczej Simply Saucer) zakończenia. Nie ma błędów. Nie wiem. Nawet trudno wybrać jeden najgiteśniejszy kawałek. Całość mija tak cholernie szybko, że właściwie najlepiej słucha się tego kilka razy w kółko.
Rozbija mi głowę ten album. Jest najlepszy z całej trójki.

(14.1. Jeszcze w ich temacie. VBS nie są ostatnimi, którzy dobrze robią space-punk. Są jeszcze goście o nazwie Vee Dee. Ich debiut był, co prawda, zupełnie niespecjalny, ale tegoroczna siedmiocalówka - jak najbardziej gitna. Zamiast udawać The Stooges goście robią space-rock w stylu wczesnych '60. Klasyczne harmonie wokalne do paskudnego przesteru. Cymes. Podobno w tym roku mają wydać nowy LP. Jeśli czeka nas coś fajnego, to obstawiałbym właśnie ich.)

15. Na koniec Tokyo Electron. W kontekście poprzednich - prawie relaks, choć jest najgłośniejszy. Goście grają garażówkę, z melodiami ukrytymi pod brzmieniem jak w Times New Viking czy Coachwhips, tylko cieplejszym i bardziej przestrzennym. No i tutaj nie są to indie-popowe melodie, jak w przypadku TNV, tylko rzeczy sięgające właśnie klasycznego r'n'b. The Sonics na sterydach.

16. Naprawdę świetne brzmienie. Distortion ustawiony w okolicach dziesiątki. Dramatycznie głośne. Riffy proste jak paczka gwoździ. Też, jak w przypadku pozostałych dziś omawianych zespołów, dwóch gitarzystów. Wokalista śpiewa chyba przez mikrofon za pięć dolców. Ledwo go słychać, tak samo jak perkusję. Czyli dokładnie tak jak trzeba.

17. Genialna rzecz na lato. Znów, trudno wybrać - tyle tutaj gitesności. Choć pływ gorszy niż na dwóch poprzednich. Za to lepiej im wychodzą melodie. Ale who cares? Będziecie przy tym siedzieć w wygodnym fotelu z kieliszkiem drogiego wina? To dopiero muzyka na imprezę. Oprócz tego, że nikt by na taką imprezę nie przyszedł, bo się tego u nas nie słucha.

18. Kurna, dlaczego w Polsce nikt tak nie gra? Kiedy czytam, że nadzieją rocka jest u nas coś takiego, albo takiego, to ręce opadają. Obydwa te zespoły są zapewne świetnym podkładem dla każdej modnej pani domu. Albo pana domu, bo równouprawnienie. Przy takiej muzyce pewnie łatwiej zmywa się naczynia, odkurza, dzieci przy tym nie płaczą i szybciej zasypiają. A że grają to ludzie wykształceni i osłuchani, i brzmi to lepiej niż cała reszta polskiej muzyki? To trochę tak jakby zwykły sportowiec wystąpił na paraolimpiadzie i krzyczał później "Wygrałem! Wygrałem!". Wow. Rzeczywiście - wygrałeś.

19. Po ostatnie - w żadnym wypadku nie należy słuchać tych trzech rzeczy na słuchawkach. Cholernie piszczy w uszach. Ustawia się, kumiecie, kolumny i jedziesz po głośności. Do oporu.

20. Cała trójka jest do kupienia dość tanio. Tutaj i tutaj. Nakład Tokyo Electron wyszedł na papierosa. Jeśli nie jesteście pewni czy warto wydawać dolce - ozywajcie się. Służę linkami.

do posłuchania:
cpc gangbangs
teledysk
'i want blood' na żywo
git audycja z ich udziałem

vincent black shadow

tokyo electron
na żywo #1
na żywo #2